سبلان‌ما از اربعین حسینی در خاستگاه تشیع گزارش می‌دهد؛

اینجا قلب‌ها زودتر از پاها به کربلا رسیدند

اینجا، در مسیر جاماندگان اربعین در اردبیل، هر قدم، یک بیانیه است. بیانیه‌ای به بلندای تاریخ که می‌گوید: ما هستیم، ما ایستاده‌ایم و ما حقیقت را بر زمین نمی‌گذاریم.

آسمانِ دلتنگی و پرچمِ امانت

عقربه‌های ساعت روی ۱۰ صبح کوک شده و خورشید در حال اوج گرفتن است؛ صدای «لبیک یا حسین» زائران با نوای حزن‌انگیز عزاداران در هم می‌آمیزد. مسیر شلوغ است و پرچم‌ها به اهتزاز درآمده‌اند. دختری کوچک، سوار بر شانه‌های پدر، پرچمی را در دست دارد که تکان‌هایش، روایتی از اقتدار است.

در گوشه‌ای از این مسیر، «زهرا» را می‌بینم؛ دخترکی که پرچمی را برای لحظه‌ای به امانت گرفته است. وقتی از او می‌خواهند پرچم را پس بدهد، چنان با قهر و غیظ از تحویل آن سرباز می‌زند که گویی بخشی از جانش را از او طلب کرده‌اند. او هم می‌خواهد پرچمدار باشد؛ او درس وفاداری را زودتر از سن‌وسالش آموخته است. این پرچم، دیگر فقط یک تکه پارچه نیست؛ شریان حیاتِ نسل جدیدی است که ایستادن را از زینب (س) مشق می‌کند.

مادری بر ویلچر با پیام  استواری در طوفان

مکانیک با غیرت و نذر شیر کاکایو 

پیامی از جنوب: ترامپ بداند، جنوب جانِ ایران است

در میان جمعیت، مادری که از اهواز آمده، پرچم به دست گرفته و با حرارت سخن می‌گوید. او که  همراه فرزندانش در راهپیمایی شرکت کرده و دختر کوچکش دارد شکلات نذری پخش میکند،. با لبخندی پرمعنا می‌زند. می‌گوید: «بگذار ترامپ بداند، جنوب جانِ ایران است. ما همه برای سربلندی ایرانیان، تا پای جان می‌رویم.

 او از عهدی سخن می‌گوید که با شهدای این مسیر بسته است؛ عهدی که با هیچ تهدید و تحریمی گسسته نخواهد شد. برای او و فرزندانش، اربعین نه یک مراسم، که یک «مانور اقتدار» برای نمایش پایداری است.

پایِِ عشق؛ از واکس تا ولایت

زائران که می‌آیند، آن‌ها با عشق و تواضع، غبار راه را از کفش‌ها می‌زدایند. این عمل، نمادی از یک فرهنگ بزرگ است: «ما سر می‌دهیم، اما خاک و دین را نه.»

می گویند: این را از زینب (س) آموخته‌اند؛ او که همه چیزش را در راه حقیقت داد، اما حاضر نشد مقابل دشمن سر خم کند.

حقیقت، بر زمین نمی‌ماند

کودکان، از نوزاد شیرخوار تا بچه‌های قد و نیم‌قد، با عکس‌هایی از شهدای مقاومت و رهبران‌شان در حرکت‌اند. آن‌ها مسیر را با گام‌های کوچکشان فتح می‌کنند. در هر قدم، ردپایی از حسین (ع) است؛ ردپایی که از وفاداری نشان دارد و از ظلم‌ستیزی.

 راستی، ترامپ و هم‌پالکی‌هایش چه می‌دانند «بی‌قراری برای وصال» یعنی چه؟ آن‌ها که منطق‌شان بر پایه عدد و رقم است، هیچ‌گاه نمی‌توانند درک کنند که چرا یک مادر، یک تعمیرکار، یا یک کودک، خستگی را در این راه نمی‌شناسند.