سبلان‌ما از آداب و رسوم عید قربان گزارش می‌دهد؛

سخاوت در سینی‌های نقره‌ای؛ رسم ماندگار «یِدی اِوی»

با فرارسیدن عید قربان، پایتخت حسینیت ایران سراسر غرق در شور، حرکت و مهربانی می‌شود؛ جایی که از ذوقِ «قربانلیق» تازه‌عروس‌ها تا عطر گوشت نذری در کوچه‌های قدیمی، داستانی از صمیمیت و صله‌رحم را روایت می‌کند.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «سبلان ما»، دهمین روز از ماه ذی‌الحجه که از راه می‌رسد، گویی نبض زندگی در پای کوه استوار سبلان تندتر و شیرین‌تر می‌زند. عید قربان در اردبیل، فقط ورق خوردن یک تقویم مذهبی نیست؛ یک بیدارباش بهاری در دل تابستان است. نسیم خنکی که از دامنه‌های سبلان می‌وزد، با صدای هیاهوی بازار دام، خنده‌های کودکان و عطر اسفند محله‌های قدیمی گره می‌خورد تا یکی از زیباترین جلوه‌های همدلی رقم بخورد.

عصر روز قبل از عید، کوچه خانه عروس چراغانی و آب‌وجاروشده منتظر قدم‌های پرمهر خانواده داماد است. مجمع‌های بزرگ و تزئین‌شده (طبق‌ها) که با روبان‌های سرخ، چادرهای گل‌گلی، پارچه‌های حریر، طلا و جواهرات و طبق‌های چیده شده از شیرینی و میوه‌های رنگارنگ آراسته شده‌اند، یکی پس از دیگری وارد خانه عروس می‌شوند. اما قهرمان اصلی این کاروان، گوسفندی سپید و چاق‌وجله است که پیشانی‌اش را با حنا نگارین کرده‌اند و زنگی به گردنش آویخته‌اند. این مراسم تماشایی که با شعرخوانی‌های محلی و آرزوی خوشبختی برای زوج جوان همراه است، نه‌تنها یک هدیه، بلکه پیمانی برای گره زدن دل‌های دو خانواده است.

صبح عید، پیش از آنکه آفتاب خواب‌آلود چشمانش را روی پهنه دشت اردبیل باز کند، طنین ملکوتی «الله‌اکبر و لله الحمد» در فضا می‌پیچد. مردم با لباس‌های نو و عطرآگین، شانه به شانه یکدیگر به سوی شهیدگاه و مصلای امام خمینی (ره) روانه می‌شوند. قدم زدن در خنکای صبحگاهی اردبیل و تماشای پدربزرگ‌هایی که دست نوه‌هایشان را گرفته‌اند، تابلویی بی‌نظیر از پیوند نسل‌هاست. نماز عید که تمام می‌شود، آغوش‌ها باز می‌شود و بازار تبریک عید و «بایرامین مبارک» به زبان شیرین ترکی، گرمابخش هوای خنک صبحگاهی می‌شود.

سخاوت در سینی‌های نقره‌ای؛ رسم ماندگار «یِدی اِوی»

عید قربان در اردبیل، روز فراموشی غصه‌ها و شریک شدن در دلتنگی‌ها نیز هست. سنتی به نام «قره‌بایرام» (عید سیاه) یا همان تکریم خانواده‌های داغدار، تبلور انسانیت در این دیار است. مردم در این روز ابتدا به خانه کسانی می‌روند که در یک سال گذشته، عزیزی را از دست داده و اولین عید بدون او را سپری می‌کنند. این حضور گرم و صمیمی، مثل مرهمی روی زخم دل داغداران می‌نشیند و به آن‌ها یادآوری می‌کند که در غم و شادی تنها نیستند.

8