به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «سبلان ما»، محمدرضا کفاش جمشید عضو شورای علمی اندیشکده حکمرانی اردبیل در یادداشتی نوشت: بر اساس تحلیل‌های موجود، سفر دونالد ترامپ به چین، بیشتر یک «تعامل معامله‌گرانه در میانه بی‌اعتمادی عمیق» ارزیابی می‌شود تا یک دیدار دوستانه. فضای این سفر بسیار متفاوت از سفر سال ۲۰۱۷ اوست و انتظارات برای دستاوردهای بزرگ پایین است.

 
 در اینجا ارزیابی این سفر بر اساس چند محور اصلی ارائه می‌شود:
 
 ۱. تغییر لحن و فضا: از «مهمان‌نوازی» به «مذاکره عمل‌گرایانه»
 
 بر خلاف سال ۲۰۱۷ که ترامپ مورد استقبال فوق‌العاده قرار گرفت، این بار انتظار می‌رود برخورد چین رسمی‌تر و عمل‌گرایانه‌تر باشد. تحلیلگران معتقدند پکن به این نتیجه رسیده که «دوستی شخصی» رهبران، مانعی در برابر سیاست‌های یک‌جانبه و فشار حداکثری واشنگتن ایجاد نمی‌کند؛ بنابراین، هدف اصلی دو طرف «جلوگیری از خارج‌شدن روابط از ریل» است، نه دستیابی به توافقی بزرگ.
 
 ۲. دستور کار اصلی: میز مذاکره‌ای با خواسته‌های متضاد
 
 هر یک از طرفین با فهرستی از خواسته‌های مشخص و عمدتاً متعارض پای میز مذاکره می‌آیند: 

 خواسته‌های اصلی چین خواسته‌های اصلی آمریکا

تایوان: درخواست قاطع برای مخالفت آمریکا با استقلال تایوان و توقف فروش تسلیحات.
 قراردادهای اقتصادی: تمایل به خریدهای کلان چین از محصولات کشاورزی و هواپیماهای بوئینگ برای تقویت پایگاه رأی‌دهندگان.
 محدودیت‌های فناوری: لغو یا کاهش تحریم‌ها و محدودیت‌های صادرات تراشه و فناوری‌های پیشرفته.
ایران: درخواست از چین برای استفاده از نفوذ خود جهت مهار تنش‌ها یا میانجی‌گری برای یک توافق صلح.
 تعرفه‌ها و تحریم‌ها: لغو تعرفه‌های تجاری اضافی و تحریم‌های وضع‌شده علیه شرکت‌های چینی.
همکاری در زمینه فنتانیل: تداوم همکاری پکن برای کنترل صادرات مواد اولیه داروی مخدر فنتانیل.
 
 یک نکته قابل‌تأمل این است که ترامپ پیش از سفر، نیاز به کمک چین در موضوع ایران را کم‌اهمیت جلوه داد، درحالی‌که فشارهای داخلی ناشی از افزایش قیمت نفت و تورم برای او یک چالش جدی است.
 
 ۳. نتایج و چشم‌انداز محتمل
 
 با توجه به شکاف عمیق در مسائل ساختاری، موفقیت این سفر نه در حل مشکلات، بلکه در مدیریت آنها تعریف می‌شود: 

محتمل‌ترین نتیجه (آتش‌بس تجاری): توافق بر سر تمدید آتش‌بس تجاری و جلوگیری از تشدید جنگ تعرفه‌ها. این یک دستاورد حداقلی اما حیاتی برای جلوگیری از ضربه جدید به اقتصاد جهانی است.

ایجاد کانال‌های ارتباطی: احتمالاً دو کشور برای مدیریت بحران، سازوکارهایی مانند «کارگروه تجاری» یا «شورای سرمایه‌گذاری» ایجاد کنند.

همکاری‌های اقتصادی محدود: ممکن است چین برای دادن یک «پیروزی نمادین» به ترامپ، قرارداد خرید هواپیما یا افزایش واردات محصولات کشاورزی را امضا کند.

بن‌بست در مسائل امنیتی: احتمال پیشرفت در موضوعات حساسی مانند تایوان (که پکن آن را «خط‌قرمز اول» می‌داند) یا لغو تحریم‌های فناوری بسیار اندک است.

 برخی تحلیلگران معتقدند اگر این نشست بدون تنش جدید به پایان برسد و از تشدید بحران جلوگیری کند، برای چین یک «پیروزی» محسوب می‌شود.
 در مجموع، این سفر یک مانور پیچیده برای مدیریت تنش‌های راهبردی است. طرفین به دنبال مهار رقابت خود و گرفتن امتیازات ملموس هستند، درحالی‌که هیچ‌کدام اعتماد کافی برای دادن امتیازات بزرگ و راهبردی را ندارند.
 
 انتهای خبر/ م