یادداشت؛

مرگ گفتمانی و خودزنی راهبردی سلطنت‌طلبان

حمایت از حملات خارجی، سلطنت‌طلبان را در جایگاهی قرار داد که نه قابل دفاع است و نه قابل فراموشی؛ آنان به «نماد خیانت تمام‌عیار» تبدیل شدند و آینده‌ای سیاسی برایشان متصور نیست. در واقع، مرگ گفتمانی آینده محتوم سلطنت‌طلبان است.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «سبلان ما»، محمدرضا کفاش جمشید عضو شورای علمی اندیشکده حکمرانی و قانون گذاری اردبیلدر یادداشتی نوشت: با قطعیت می‌توان گفت که رفتار و مواضع رضا پهلوی و سلطنت‌طلبان در جریان جنگ رمضان، نه فقط یک اشتباه راهبردی، بلکه یک خودزنی تمام‌عیار بود که مشروعیت و محبوبیت آنان را به نقطه صفر رساند و آینده سیاسی‌شان را برای همیشه نابود کرد. در ادامه، این فروپاشی را در چهار سطح بررسی می‌کنیم:

۱. فروپاشی در سطح «افکار عمومی: حمله به اماکن غیرنظامی (مدرسه میناب، خوابگاه‌های دانشگاه، ورزشگاه آزادی، مؤسسه پاستور و بیمارستان‌ها و سایر زیرساخت ها) در افکار عمومی جهان و ذهن ایرانیان نه یک «عملیات دقیق»، بلکه جنایت جنگیِ تمام‌عیار علیه غیرنظامیان محسوب می‌شود.
در چنین فضایی، سکوت رضا پهلوی در برابر این فجایع و هم‌زمانی آن با ابراز همدردی برای کشته شدگان سربازان آمریکایی، او را در صدر فهرست «خائنان تاریخی» قرار می‌دهد؛ حتی بدتر از کسانی که در جنگ ایران و عراق با صدام همکاری کردند.

۲. فروپاشی در سطح «مقبولیت سیاسی» (انزوای کامل): همه گروه‌های سیاسی داخل ایران (از اصلاح‌طلبان تا اصولگرایان ) حملات را محکوم کردند و حتی منتقدان سرسخت نظام، در یک اجماع حداقلی، در کنار مردم ایستادند. در این فضا، سلطنت‌طلبان به عنوان تنها جریان سیاسی بدون بیانیه محکومیت، نه فقط از گردونه رقابت خارج شدند، بلکه به دشمن شماره‌ یک افکار عمومی تبدیل شدند.
نظرسنجی‌های غیررسمی در فضای مجازی نشان می‌دهد که مقبولیت رضا پهلوی حتی از چپ‌های افراطی نیز پایین‌تر افتاد، زیرا آن گروه‌ها حداقل شعارهای ضدجنگی سر می‌دادند، اما سلطنت‌طلبان در اوج بحران، سکوت مرگبار را برگزیدند.

۳. فروپاشی در سطح «کارآمدی»: حملات به نیروگاه‌ها، تأسیسات آب و برق و مراکز درمانی، مدرسه، دانشگاه ها، ایران را با فاجعه‌ای انسانی و مشکلات اقتصادی مواجه کرد. در چنین شرایطی، سلطنت‌طلبان هیچ برنامه‌ و پیشنهادی برای  آتش‌بس یا کمک‌رسانی نداشتند. وعده‌های واهی درباره «دریافت کمک‌های غرب در قبال مماشات با آمریکا و اسرائیل» نیز نه تنها کارساز نبود، بلکه به عنوان «فروش عزت ملی به قیمت نان» تلقی شد و حتی طبقات ناراضی از نظام نیز، این گزینه را تحقیرآمیز دانستند.

۴. فروپاشی در سطح «تاریخی» (پایان ابدی خاندان پهلوی): این رفتار، پرونده‌ی سلطنت‌خواهی را در ایران برای همیشه بست و نام پهلوی نه به عنوان گزینه‌ای برای رهبری بلکه به عنوان خائن به میهن ثبت شد.

خاطره‌ی بمباران مدرسه میناب (نماد تحصیل)، ورزشگاه آزادی (نماد شادی و غرور ملی) و مؤسسه پاستور (نماد پیشرفت علمی) توسط متجاوزانی که پهلوی از آنان حمایت کرد، به گونه‌ای در حافظه جمعی نقش بسته که هرگز قابل پاک‌سازی نیست.

در کوتاه‌مدت، نقش سلطنت‌طلبان به جمع‌آوری کمک‌های مالی در خارج محدود می‌شود و هرگونه تحرک آنان در داخل، با برچسب «همدست متجاوز»  مواجه خواهد شد.

در میان‌مدت، هیچ گروه سیاسی حاضر به همکاری با آنان نیست و در بهترین حالت، نقشی نمادین و تشریفاتی (مثل شرکت در یک کنفرانس بین‌المللی) به آنها داده می‌شود.
در بلندمدت، نسل جدید ایرانی که جنگ را دیده و ویرانی‌ها را لمس کرده، سلطنت را با تحقیر و خیانت گره می‌زند و حتی نام پهلوی به تدریج از ادبیات سیاسی ایران حذف می‌شود، مگر به عنوان «مثال عبرت‌آموزی » .

در مجموع حمایت از حملات خارجی، سلطنت‌طلبان را در جایگاهی قرار داد که نه قابل دفاع است و نه قابل فراموشی. آنان به «نماد خیانت تمام‌عیار» تبدیل شدند و آینده‌ای سیاسی برایشان متصور نیست. در واقع، مرگ گفتمانی آینده محتوم سلطنت طلبان است.

انتهای خبر/ ش